fc dollyshot
die een groter scherm en publiek verdienen
AGENDA
filmhuis klappei
Dit jaar pakte Netflix uit met de miniserie East of Eden, met Florence Pugh in de hoofdrol. Gebaseerd op John Steinbecks gelijknamige great american novel uit 1952, bewerkte showrunner Zoë Kazan een van haar lievelingsboeken naar het kleine scherm. Maar daarvoor was er al East of Eden uit 1955 op het grote scherm, geregisseerd door niemand minder dan Elia Kazan (On The Waterfront, A Streetcar Named Desire), niet toevallig Zoë’s grootvader. Geen gemakkelijke schoenen om te vullen, aangezien die verfilming legendarisch is geworden. Niet in het minst omdat deze film James Dean naar het sterrendom katapulteerde, alvorens hij datzelfde jaar op 24-jarige leeftijd om het leven zou komen bij een auto-ongeluk. Dean speelt de rol van Cal Trask, op zoek naar zijn verloren gewaande moeder.
Intussen smeekt hij om liefde van zijn vader, Adam, die alleen maar aandacht heeft voor zijn oudere broer. East of Eden was de enige film die tijdens James Deans leven in de bioscoop verscheen. Rebel without a Cause en Giant zouden postuum volgen.
Tickets (ontbijt inbegrepen) koop je weldra via klappei.be.
VOORBIJE VERTONINGEN
filmhuis klappei
.jpg?bwg=1547481384)
Een gevierde verfilming van het al even gevierde toneelstuk van Edward Albee: Who’s Afraid of Virginia Woolf (1966) tilt de term ‘toxische relatie’ naar een nieuw niveau. De film vertelt het verhaal van Martha en Georges, een koppel van middelbare leeftijd dat een jonger koppel op bezoek krijgt. Wat begint met passief agressieve opmerkingen, ontaardt al snel in een complete crisis bij beide koppels.
Goed voor 13 Oscar nominaties was deze film destijds een grote hit. Niet in het minst door de casting: de hoofdrollen werden vertolkt door niemand minder dan Richard Burton en Elizabeth Taylor. Ook achter de schermen hadden ze een erg tumultueuze relatie, die breed werd uitgesmeerd in de internationale pers. Ze trouwden twee keer (1964 en 1975) en scheidden ook twee keer (1974 en 1976). Hun levenslange haat-liefdeverhouding komt in deze film dan ook helemaal tot zijn recht, mede door de cinematografie van de hand van Haskell Wexler die met zijn handheld camera en close-ups dicht op de huid van de personages zit.
The Wayward Cloud wordt vaak beschouwd als een van Tsai Ming-liangs minst begrepen en meest ondergewaardeerde films. Het is een eigenzinnig liefdesverhaal over twee eenzame mensen die elkaar proberen te vinden in het door droogte geteisterde Taipei. Hun toenadering wordt bemoeilijkt doordat één van hen, Tsai’s muze Lee Kang-sheng, pornoacteur is. De film onderzoekt op ongemakkelijke en soms absurdistische wijze de verhouding tussen seksualiteit, eenzaamheid en cinema.
*Bevat expliciete musical- en seksscènes.
DE GENOMEN BENEN
Fc dollyshot bundelt opnieuw de krachten met DE CINEMA en dit keer in De Nor. Een openluchtreeks over ontsnappen met voornamelijk mannen die het op een lopen willen zetten.
Naar het befaamde boek van Kafka. Josef K. wordt op een ochtend gearresteerd en heeft het raden naar de reden waarom. Volgens Orson Welles zijn beste film gemaakt en volgens Romy Schneider de enige film waarin ze zichzelf niet herkende. Wij onthouden vooral een universum waarin elke deur naar een volgende valstrik leidt.
Gebaseerd op een waargebeurd ontsnappingsverhaal. Vijf mannen delen een cel in de gevangenis van La Santé in Parijs en graven zich een tunnel naar de vrijheid. Er wordt gehakt, gezweet en weinig gesproken (een vrijwel muziekloze film). Jean Keraudy speelt een van de gevangenen en was zowel in de echte ontsnappingspoging als in de film betrokken bij het verhaal van het weggraven naar de vrijheid.
Deze film van Bresson, gebaseerd op de memoires van verzetsman André Devigny, is een spannend, realistisch drama en een ontroerende, metaforische fabel over toeval en verlossing. Het meest opmerkelijke is wellicht dat Bresson (zelf een voormalige krijgsgevangene) laat zien hoe belangrijk geluid is in de terechte overtuiging dat geluid net zo filmisch kan zijn als beelden.